Home Artes Lisboa, traballos e paixóns galegas

Lisboa, traballos e paixóns galegas

por Xan Leira

Lisboa foi durante catro séculos –dende o XV ao XIX– a cidade con máis galegos do mundo! Logo, a emigración masiva cara ás Américas fixo que Bos Aires, a capital arxentina, adquirira esa posición e fose popularmente coñecida como “a quinta provincia” galega. A evolución do traballo manual, a creación de servizos e a industria capitalista podería estudiarse e escribirse, sen lugar a dúbidas, seguindo as pegadas da historia da emigración galega en Lisboa. Tamén, as loitas proletarias, republicanas e políticas souberon da nosa presenza: Xoaquín Bustos Romero, Alfredo Guisado e o Capitán de Abril Manuel Durán Clemente, son un pequeno exemplo diso.

A impronta do traballo manual, intelectual e emocional galego perviven, latexan, hoxendía, nas pedras místicas do Convento de Mafra, no Acueduto das Aguas Libres, na Baixa, nos chafarices, nas comidas, nos costumes, nas saudades, e nas follas coas que José Rodrigues Miguéis nos agasalla na súa fermosa novela A escola do Paraíso.

No meu traballo cotián por recuperar e construír un fondo documental ao redor da memoria histórica do meu país galego, coñecín e gravei –en abril de 1995– ao escritor e xornalista portugués Fernando Assis Pacheco –neto do emigrante galego Benito Prada, orixinario de Melias, Pereiro de Aguiar, provincia de Ourense– que viña a Galiza para presentar a edición galega da súa novela Traballos e paixóns de Benito Prada.

Mais, houbo un elemento que chamou a miña atención e co que o Fernando insistía dun xeito sentido e comprometido: erguer en Portugal e por subscrición popular un monumento ao traballo do “galego descoñecido”. Poucos meses despois falecía en Lisboa este entrañable amigo que non puido levar adiante tan sentida idea, mais deixada en min e gravado na cinta documental a forza dun desexo que hoxe quero compartir con todas e todos vos.

Coido que pretender erguer un monumento ao “traballo do galego”, nesta decadente sociedade neoliberal que exclaviza a crianzas e inmigrantes, que precariza o emprego e degrada as condicións dignas de traballo en todo o mundo, pode expresar unha dimensión ética, simbólica e de fonda reivindicación polo sentido social, organizador e transformador do traballo e dos seus protagonistas. Namentres o soño do Assis Pacheco cobra forza material quero aproveitar esta fiestra de Estrategizando para amosar outros traballos e paixóns de homes e mulleres da Galiza e do Portugal que, a ambas as beiras do Pai Miño, seguen traballando e creando vencellos de unión e futuro. Alzo, entón, a miña copa de Ginjinha Espinheira, marca creada polo galego Francisco Espiñeira, para selar este fondo e sincero desexo.

Xan Leira, Cineasta

Fernando Assís Pacheco – Poeta, Escritor e Jornalista

Quem é Fernando Assís Pacheco

Foto de destaque: cm-lisboa.pt

0 comentário
0

RECOMENDAMOS

Comente

* Ao utilizar este formulário, você concorda com o armazenamento e gestão de seus dados por este site.